Zomer 2007. Onder het motto: ‘Der Kluge fährt im Zuge’ neem ik deze keer de trein van Heimberg naar Ernen/Aragon. Het laatste stuk gaat met de postbus. Volgens de Zwitserse spoorwegen duurt de reis 2 uur en 36 minuten, ook op zaterdag en zondag. Weliswaar werd pas geleden de nieuwe spoorverbinding ‘Neat’ door de Lötschberg geopend, maar voorlopig wordt alleen nog maar vrachtgoed getransporteerd. Volgend jaar gaat de reis een uur sneller.

Het appartement van vorig jaar is gereserveerd. Het cursusgeld voor de ´4de Erner Schreibwerkstatt´ is betaald en de boeken zijn gelezen. Het programma ziet er interessant uit. Na aankomst wordt er weer een ´Wilkommensapéro´ aangeboden. Aansluitend volgen introductie en podiumgesprek. Vorig jaar liepen er meisjes rond met hapjes en drankjes. Het weer was prachtig en de tuin op z’n mooist. In uitgeholde boomstammen dreven kleurige bloemblaadjes, musici installeerden hun instrumenten en alles was ongedwongen en relaxed. Wij, de cursisten zaten onwennig op rustieke houten banken onder kleurige parasols, bekeken elkaar en wachtten op de dingen die zouden komen. We werden niet teleurgesteld.

Donna LeonDonna Leon, US Amerikaanse beststeller-auteur. vertelde over haar loopbaan, haar woonplaats Venetië en haar inspiratie. Zij maakte grapjes terwijl ze met de hond van vrienden en met de draden van de microfoon speelde. Elisabeth BronfenElisabeth Bronfen, Professor English Seminar, Universiteit Zürich. sprak over leeswoede, haar research en haar speciale aandacht voor vrouwen in de literatuur. Het multitalent, musicus en pc-specialist Richard PowersRichard Powers, US Amerikaanse auteur, National Book Award 2006. uit Amerika weidde uit over zijn laatste boek. Kortom: de docenten van ‘creative writing’ in Ernen stelden zich voor.

De cursus start zondagochtend. Elisabeth Bronfen maakt het begin. Het thema van deze cursus luidt: karakter en conflict, privé, maatschappelijk en in de literatuur. Vorig jaar tijdens een gesprek over hermeneutiek en vrouwen ontdekten we een gemeenschappelijke Nederlandse ‘kennis’. Professor Bronfen is bevriend met Mieke Bal en ik ’ken’ haar werk sedert mijn studie algemene cultuurwetenschappen. In het Kunstmuseum Bern, zag ik Elisabeth Bronfen later weer. De bijzonder originele tentoonstelling ‘Six Feet Under’ was in het voorjaar de grote publiekstrekker. Bronfen leverde een bijdrage en men was benieuwd naar haar visie over de ‘dode vrouw’ in de literatuur. Haar boek ‘Over Her Dead Body. Death, Femininity and the Aesthetic’ is ondertussen een standaardwerk geworden.

Zondagavond worden we in het prachtige 16e eeuwse kerkje van Ernen verwacht. Het eerste concert met barokmuziek begint vroeg. Mensen komen echter nog vroeger. Ernen ligt op 1200 meter en is één van de mooiste Walliser dorpen. Een bezoek is de moeite waard. Het dorpje kreeg in 1979 de WakkerpreisWakkerpreis, Heimatschutz voor ‘Ortsbildschutz’ sedert 1972. voor het bijzonder goed onderhouden en bewaarde dorpsbeeld. De bouw van de snelweg en de spoorweg aan de andere kant van het Rhônedal resulteerde in het ‘off-side’ van Ernen en veroorzaakte een economische neergang. Vroeger profiteerde Ernen van zijn belangrijke positie als overslagplaats tussen de ‘Pässen’; voorbeelden zijn onder andere het ‘Rathaus’ uit 1762, het ‘Tellenhaus’ uit 1578 en het ‘Kapuzinerhaus’ gebouwd in 1511.

Via stille straatjes met tuintjes vol bloemen komt men bij de begraafplaats. De graven zien er eender uit. De kruizen op de graven ook. Soms zijn ze voorzien van namen en soms van foto’s. Opvallend: de vele namen van mannen die als ‘Schweizer Gardisten’ gediend hebben. Overal staan bloemen. Bij de muur van de begraafplaats kan men ver naar beneden kijken. Gezeten op houten banken en op de treden van St. Georg heeft men een adembenemend uitzicht over het dal. Om deze tijd ’s avonds beginnen de bergtoppen te gloeien in het laatste zonnelicht.

Oorspronkelijk was het professor György Sebök, die als wereldberoemd pianist en muziekpedagoog de eerste ‘Meisterklasse’ met negen cursisten in 1974 in het afgelegen Ernen organiseerde. Het jaar erop waren er al veertig gegadigden. Tot 1999, de sterfdatum van György Sebök, bezochten meer dan 800 deelnemers uit alle delen van de wereld de cursussen voor piano en kamermuziek. Vanaf het begin werden de goed bezochte concerten in de dorpskerk gegeven. Het succes inspireerde Sebök en bracht hem ertoe om een festival in het leven te roepen. De klassieke muziek moest een toekomst hebben. Sebök liet hiermee zien dat getalenteerde jonge deelnemers een toekomst hadden. Zo ontstond in 1987 het ‘Festival der Zukunft’ in Ernen. Seböks droom is meer dan waar geworden. Ernen is allang geen tip voor ingewijden meer, maar een ‘must’. Het nog steeds groeiend aantal concertbezoekers bewijst dit.

Drie jaar geleden begon men met een ‘creative writing course’ met Donna Leon. De eerste violiste van het Scintilla-Barockorkest in Zürich. De Amerikaanse Ada Pesch, is muziekdocente in Ernen. Zij is een vroegere leerlinge van György Sebök en zoals Leon vertelde: ‘ze is het nichtje van mijn tandarts’. Donna Leon komt niet alleen naar Zürich voor haar gebit, alhoewel ze ‘alleen Zwitserse vingers in haar mond duldtSchweizer Familie weekblad 14 juni 2007, p. 13. ‘. Haar bestsellers worden uitgegeven bij ‘Diogenes’ in Zürich. Leon is dol op opera’s en vooral op die van Händel. Dankzij Pesch was ze aanwezig bij alle repetities met Cecilia Bartoli in Zürich. Elk jaar in juli zijn er de ‘Barockmusikwoche’ van Ernen: het aangename werd met het nuttige gecombineerd.

De uitnodiging voor de 5de Erner Schreibstatt is nu, (maart 2008) net binnen. De zomer komt! Donna Leon is ook deze keer weer van de partij. De andere twee hebben het te druk met hun nieuwe boeken. Spannend: er staan twee nieuwe interessante namen op de lijst. We gaan short stories doen van klassieke Engelstalige auteurs. Het muziekprogramma is veelbelovend en de acht korte verhalen liggen al paraat op mijn boekenplank. De treinreis naar Ernen gaat nu 38 minuten sneller.